ตอนที่ 2 ความรู้สึกที่คล้ายคลึงกันระหว่างนายกับฉัน

เด็กหนุ่มบ้านเรเวนคลอ ผมสีน้ำทอง ตาสีน้ำตาลเข้ม กำลังพูดกับพวกเขาอยู่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
มีอะไรกับพวกเราหรือไง.... รอนถามเด็กหนุ่ม
...ครับ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลให้มาถามพวกคุณว่า ส่งรายชื่อนักเรียนปีหนึ่งให้เขาแล้วหรือยังครับ เพราะศาสตราจารย์ไม่เห็นม้วนกระดาษของพวกคุณเลย เด็กหนุ่มยิ้มให้กับพวกเขา
เฮอร์ไมโอนี่จ้องหน้าเด็กหนุ่มคนเมื่อวานก่อน วันนี้เขาดูเปลี่ยนมาก จนเธอเองก็เกือบจะจำเขาไม่ได้เหมือนกัน
เธอดีขึ้นแล้วเหรอ..... เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างสงสัย
เด็กหนุ่มคนนั้นหันมามองเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่ เขามองดูเธอด้วยท่าทางที่แปลกใจ
.....เรื่องเมื่อวานนี้......ครับ ดีขึ้นมากแล้ว เด็กหนุ่มตอบเสียงแข็งและสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ถึงเขาจะแกล้งยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนก็ตาม
นายเองเหรอที่..ยัยนี้พูดถึง........นายชื่อ ฮาเวริ์ด รุค ใช่ไหมถ้าจำไม่ผิด... รอนส่งเสียงสูง
ฮาเวริ์ดถึงกับเงียบ เขาเหล่มองเฮอร์ไมโอนี่ด้วยความสำนึกผิดที่ทำให้เธอต้องเจ็บ
ผมขอโทษนะครับที่ผลักคุณ....แต่ผม............มีเหตุผลบ้างอย่าง.... ฮาเวริ์ดยอมรับความผิด
มีเหตุผล ...เหตุผลอะไรล่ะที่ต้องผลักยัยนี้ รอนรีบถาม เขากำลังโกรธที่ฮาเวริ์ดทำให้เฮอร์ไมโอนี่เจ็บ
ฮาเวริ์ดก้มหน้านิ่ง เขาไม่อย่าสบตารอน ...เหตุผลเหรอครับ.....ผมคงบอกคุณไม่ได้เหรอครับ..ขอโทษนะครับที่ไม่บอก น้ำเสียงของเขาฟังดูเครียดเมื่อออกจากปาก
...อืม..เธอจะมีเหตุผล อะไรก็ช่างเถอะนะ แต่ถ้ามีอะไรก็น่าจะบอก.... เฮอร์ไมโอนี่เปลี่ยนเรื่องพูด
แต่เฮอร์ไมโอนี่ เขาทำเธอเจ็บนะ รอนรีบตวาด
เฮอร์ไมโอนี่มองรอนด้วยสายตาที่ไม่พอใจ รอน! ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากเสียหน่อย.. เฮอร์ไมโอนี่เหล่มองรอนอย่างไม่ค่อยพอใจ
เออ...ช่างเธอแล้วกัน รอนรีบหันหน้าหนีด้วยความโกรธ คนอุตส่าห์เป็นห่วงแท้ๆ
...ผมมีธุระกับพวกคุณเท่านี้ล่ะครับ ฮาเวริ์ดพึมพำ
เฮอร์ไมโอนี่เอื้อมมือไปหยิบม้วนกระดาษในย่ามของเธอออกมา ข้อศอกของเธอเผลอดันโดนหนังสือที่วางไว้ข้างตัวตกหล่นพื้น
ฮาเวริ์ดรีบก้มลงเก็บ แต่เค้าก็สะดุ้งเมื่อเห็นชื่อหนังสือที่เฮอร์ไมโอนี่อ่าน
ผีดูดเลือด.... ฮาเวริ์ดพึมพำ เขาพรางหยิบหนังสือมาดูใกล้ๆ
อืม.....สนุกดีนะ ลองอ่านดูซิ เฮอร์ไมโอนี่แอบยิ้ม
เหรอครับ....สงสัยผมต้องลองอ่านบ้างแล้วซิ ฮาเวริ์ดส่งหนังสือคืนให้กับเฮอร์ไมโอนี่ เขาแอบยิ้ม
ขอบใจมากนะ ที่มาบอก... รอนเสริม
อ้อ....ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน... ฮาเวริ์ดส่งยิ้มให้กับเฮอร์ไมโอนี่กับรอน ก่อนที่เขาจะเดินไปยังโต๊ะประจำบ้านของเขา
ให้ตายซิ...เปิดเทอมใหม่ที่ไร เธอนี่จะสรรหาหนังสือใหม่ๆมาอ่านทุกครั้งเลย.... รอนบ่นพึมพำ
เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะกับคำพูดของเขา เธอก็รู้อยู่แล้ว....ว่าฉันชอบอ่านหนังสือนี่นา เฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม
เออ....ชอบอ่านก็อ่านไปซิ ไม่กวนแล้ว..... รอนแอบเหล่มองเฮอร์ไมโอนี่ ก่อนที่จะก้มหน้าอ่านหนังสือ
ฉันนี่โชคดีจังเลย...ที่ได้อยู่ใกล้เธอแบบนี้ แต่ใกล้เธอเท่าไรก็เหมือนฉันจะห่างไกลกับเธอทุกทีเลย เรื่องที่อยากจะบอกให้เธอรู้ก็ยังไม่ได้พูดให้เธอฟัง ฉันกลัวจังเลยเฮอร์ไมโอนี่
ฉันกลัวว่าซักวันหนึ่งจะมีคนมาแย่งเธอตัดหน้าฉันไป ..........
แฮร์รี่กำลังยืนรอโชที่หน้าห้องเรียนเวทมนตร์ศาสตร์มานานพอสมควร แต่เขาก็ยังไม่เห็นเธอเดินผ่านมาทางนี้เสียที
หรือว่าเธอจะเข้าไปในห้องเรียนแล้ว..... แฮร์รี่บ่นพึมพำ สายตาของเขามองกลุ่มนักเรียนบ้านเรเวนคลอเดินเข้าไปในห้องเรียน
....ฉันว่าเธอยังไม่มามั่ง......แต่ก็ไม่แน่ที่เธอจะเข้าไปข้างในแล้ว แฮร์รี่ก้มหน้ามองพื้น นี่เขามาช้าไปก้าวเดียวหรือนี่ จริงอย่างที่เฮอร์ไมโอนี่พูดฉันน่าจะเข้าทักทายเธอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันมัวแต่คิดอะไรบ้าบออะไรอยู่ได้ โธ่เอ๋ย!.แฮร์รี่ได้แต่ส่ายหัว
....แฮร์รี่....เธอยืนทำอะไรอยู่ตรงนี้..... เสียงที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้นมาตรงหน้าของเขา แฮร์รี่ไม่อย่าเชื่อเลยว่าเขาจะได้เจอโชแชง เธอกำลังยิ้มให้กับเขาอยู่
ความรู้สึกที่เคยหดหู่กลับหายไปเมื่อเจอเธอ
โช........ แฮร์รี่ไม่อยากเชื่อ เขาหลุดปากเรียกชื่อเธอ
...อะ....เธอยังไม่เข้าไปข้างในอีกเหรอ.... แฮร์รี่พึมพำ เขากำลังควบคุมอาการตื่นเต้นของเขาอยู่
ยังหรอก...เธอก็รู้ดีนี่นา ว่ามันยังไม่ถึงเวลาเรียนคาบแรก โชหัวเราะ
เออ.....นั้นซินะ แฮร์รี่รู้สึกว่าตัวของเขาเป็นตัวตลกที่ทำให้เธอหัวเราะ แต่เขาก็ดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มที่น่ารักๆของเธอ
จริงซิ....ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่ล่ะ โชเปลี่ยนมาถามเขาบ้าง
แฮร์รี่สะดุ้งเมื่อได้ยินเธอถามแบบนี้ ถ้าฉันมาบอกว่ามารอเธออยู่ เธอจะทำหน้ายังไง
ฉัน...มารอเธอ...คือฉันขอโทษนะที่ไม่ได้ทักเธอเมื่อวานนี้ แฮร์รี่แอบยิ้มหลังจากที่เขาพูดจบ
...ฮิฮิจริงเหรอ......ความจริงฉันเองก็ไม่ว่าอะไรเธอหรอกนะ โชยิ้มตอบอย่างอายๆ
อืม..... แฮร์รี่ยักคิ้ว โชเองก็พูดกับแฮร์รี่ เธอเล่าเรื่องตอนปิดเทอมให้กับเขา แฮร์รี่หัวเราะกับเรื่องที่โชเล่าให้ฟังอย่างสนุกสนาม
ทุกครั้งที่เขาจ้องดวงตาของเธอ เขารู้สึกเหมือนกับตัวของเขาลอยไปในอากาศ เหมือนกับว่าที่ตรงนี้มีแค่เขาและโชอยู่ด้วยกัน 2 คนเท่านั้น ถึงใครจะเดินผ่านไปผ่านมา
เขาก็ไม่สนใจนอกจากโชที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาคนเดียวเท่านั้น
เอ้าแฮร์รี่......นายไปไหนมา.... รอนรีบถามเมื่อเห็นเขาเดินมาหาพวกเขาที่นั่งอยู่
...ฉันไปหาโชมา.... แฮร์รี่นั่งลงข้างๆรอน
ไปหาโชแชง.....เป็นไง ไปได้ดีไหม รอนรีบถาม
อืม....ก็ดี แฮร์รี่ยิ้ม ใบหน้าของเขาแดงก่ำเมื่อรอนถามถึงโช
ดูท่าทางจะมีความสุขมากซินะ.... เฮอร์ไมโอนี่แอบอมยิ้ม
แฮร์รี่ยักคิ้วตอบ
ดีแล้วที่นายมีความสุข ฉันเองก็ไม่อย่าเห็นนายอมทุกข์แบบนั้นเหมือนกัน รอนกล่าวเสริม
เอาล่ะ!ฉันว่าเรารีบเข้าเรียนกันดีกว่าเดี๋ยววิชาต่อไปเราเรียนกับแฮกริดนะ เฮอร์ไมโอนี่บอก
นั้นซิ... รอนกล่าวเสริม เขารีบคว้าย่ามที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาสะพาย
แต่มีแฮร์รี่คนเดียวเท่านั้นที่ไม่รีบลุกขึ้น เขากำลังคิดถึงเรื่องที่ได้คุยกับโชเมื่อครู่นี้
ถ้าได้เห็นรอยยิ้มน่ารักแบบนี้ตลอดไป ฉันก็มีความสุขแล้วล่ะ ความรู้สึกที่ฉันมีฉันยังไม่เคยได้บอกเธอเสียที ฉันมัวแต่คิดกังวลไปฝ่ายเดียวว่าเธอจะไม่อยากจะเจอหน้าของฉัน
รู้อะไรไหมฉันมีความสุขมากแค่ไหนที่พูดคุยกับเธอวันนี้....
แฮร์รี่เฮ้ย!.นายได้ยินพวกเราเรียกนายไหม แฮร์รี่ รอนเขย่าตัวของแฮร์รี่เพื่อให้เขารู้สึกตัวเสียที
อะ...อะไร รอน.... แฮร์รี่ทำหน้างุนงง
โธ่!แฮร์รี่.....นายไม่ยินฉันเรียกเลยหรือไง...นายมัวแต่เหม่อเรื่องอะไรอยู่ได้ รอนโวยวาย
แฮร์รี่เอามือขยับแว่นตาของเขาให้เข้าที่ เออ....ขอโทษ..... แฮร์รี่รีบลุกขึ้น เขารีบเดินหอบหนังสือเดินตามรอนและเฮอร์ไมโอนี่ไป
เลิกเรียน
นายมัวแต่เหม่ออะไรแฮร์รี่.....เมื่อกี้ รอนกระซิบข้างหูแฮร์รี่
อ้อ....คิดถึงโชอยู่ แฮร์รี่หน้าแดงเมื่อรอนถาม
รอนถึงกับหลุดขำ โธ่! ฉันไม่เคยเห็นนายเหม่อแบบนี้มาก่อนเลยนะ...ท่าทางจะเป็นเอามาก รอนหัวเราะลั่น
...ฮาๆๆนายเองก็เหมือนกันรอน....เฮอร์ไมโอนี่กับนายไปถึงไหนกันแล้วล่ะ แฮร์รี่เปลี่ยนเรื่องถามรอนบ้าง
อะ...... รอนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำถาม รอนรีบหันซ้ายหันขวาเพื่อบอกหาเฮอร์ไมโอนี่ เขากลัวว่าเธอจะเดินมาหาพวกเขา
ยังเลย.....ฉันว่ายัยนั้นคงไม่ชอบฉันหรอกมั่ง รอนพึมพำอย่างเศร้าๆ
ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะฉันว่านายกับเขาก็ดูดีนะ... แฮร์รี่ถามกลับ
รอนถึงกับถอนหายใจ ไม่รู้ซิ........ฉันยังไม่แน่ใจเท่าไรเลยแฮร์รี่ว่าถ้าฉันบอกเธอไปและเธอจะรับรักฉันหรือเปล่า รอนเหล่มองแฮร์รี่
นายก็รู้ดีนี่นา....ว่ายัยนั้นว่างที่ไรก็เก็บตัวอยู่ในห้องสมุด...ถึงฉันจะได้อยู่กับเธอ 2 คนก็ตามนะ แต่ก็ยังพูดความรู้สึกนั้นให้เธอฟังไม่ได้เลย...เรื่องนี้นายก็เข้าใจใช่ไหม รอนถาม
ฉันเข้าใจ.....นายเองก็เป็นเหมือนกับฉัน รอน..... ฉันเองก็ยังไม่เคยพูดออกไปตรงๆเหมือนกันฉันว่าแค่นี้เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าฉันคิ
ดยังไงกับเธอ แฮร์รี่พึมพำ
...เอาเถอะฉันว่า อย่างมัวมาเครียดเรื่องนี้ไปหน่อยเลย....เราต้องไปเรียนพยากรณ์อีก... แฮร์รี่ยักไหล่ให้กับรอน
รอนรีบทำหน้าบึ้งใส่แฮร์รี่เมื่อได้ยินที่เขาพูด ขอหลับล่ะกัน.... รอนพึมพำ
เฮอร์ไมโอนี่ไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดเมื่อไรจะมานะ แฮร์รี่ถาม