อัน นยอง ฮา เซ โย ทุกคน
เราเพิ่งทำบลอคครั้งแรกในชีวิตเลย ยังไงก็ช่วยแนะนำด้วยน๊า แล้วเราก็เอาฟิคมาฝากด้วย แต่เราไม่ได้แต่งเองนะ แต่ผู้แต่งนั้นเราก็ไม่รู้จักอะ นานมาแล้วยังเก็บไว้น่ะ เห็นว่าสนุกดี ลองอ่านกันดูนะ

The Wayเส้นทางรักของคนทั้ง5

ตอนที่ 1 จุดเริ่มตอนของบุคคลทั้ง 5

ชานชาลา9เศษ3ส่วน4
ทนหน่อยนะเฮ็กวิก...ฉันรู้นะว่าแก่เบื่อ แฮร์รี่พึมพำกับเฮ็กวิกนกฮูกตัวโปรดที่อยู่ในกรงมันพยายามกระพือปีกเพื่อให้เขาปล่อยมันออกไปจากกรงเล็กๆนี่เสียที
ฉันเองก็สงสารแกเหมือนกัน.....แกก็รู้ดีนี่...ว่าลุงไม่ยอมให้ปล่อยแกออกไปบิน เฮ็ดวิกจิกปลายนิ้วของเขาเบาๆ
แฮร์รี่ยิ้ม แกต้องเข้าใจฉันนะ.......ฉันสัญญา..ถ้าถึงฮอกวอตส์เมื่อไรฉันจะปล่อยแกให้บินเป็นอิสระ แฮร์รี่ลูบขนสีขาวของเฮ็ดวิกอย่างเอ็นดู
ไปกันเถอะแฮร์รี่...ฉันว่าป่านนี้ยัยนั้นหาที่นั่งเหมาะๆให้เราได้แล้วมั่ง รอนรีบบอกให้แฮร์รี่ล่ำลาเฮ็ดวิกไวๆ
เออ.....ฝากด้วยนะครับ แฮร์รี่ยื่นกรงให้กับพนักงานประจำรถไฟสายฮอกวอตส์
แล้วพบกันนะ เฮ็ดวิก.... แฮร์รี่รีบวิ่งไปหารอนที่ยืนรอเขาอยู่ตรงประตู
บนรถไฟ
นี่ทางนี้.....เข้ามาซิ เฮอร์ไมโอออกมายืนรอและโบกมือเรียกพวกเขา
อืม.....เราต้องไปคุมเด็กพวกนั้นขึ้นรถไฟหรือเปล่า รอนพูดด้วยท่าทางที่เหนื่อยหอบก่อนนั่งลง
พูดถูกแล้วล่ะ เฮฮร์ไมโอนี่อุ้มครุกแชงค์ขึ้นมานั่งบนตักของเธอ
รอนทำหน้าบึ้งใส่ อืม.....เข้าใจแล้ว.. รอนเหล่มองเฮอร์ไมโอนี่
อืม...เร็วๆล่ะ...ฉันแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนะ เฮอร์ไมโอนี่เอามือเกาหูของครุกแชงค์
....เออๆรู้แล้วน่า...แฮร์รี่ นายอยู่คนคนเดียวไปก่อนล่ะกันนะ รอนพึมพำขณะที่กำลังยัดแขนลงไปในแขนเสื้อ
แฮร์รี่เหล่มองรอนผ่านแว่นตาทรงกลมๆ ..ฉันอยู่คนเดียวได้นา เขาค่อยๆกัดขากบช็อคโกแลตเข้าปากไปแต่เขากลับรู้สึกว่าขากบตัวนี้กำลังถีบปากเขาอยู่
ฉันมีขนมอยู่ในย่ามถ้าเธอหิวก็หยิบมากินได้นะแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ชี้ไปที่ย่ามที่อยู่เหนือหัวเธอข้างบน
อืม....ฉันมีแค่กบช็อคโกแลตก็อยู่ได้แล้วล่ะ ตอนนี้ แฮร์รี่พึมพำ
เอาเสร็จแล้ว...ไปกันหรือยัง รอนรีบตอบ
เฮอร์ไมโอนี่จ้องมองรอนเธอเห็นเข็มกลัดรูปตัว พ ของเขาติดกลับหัวกลับหาง
เฮอร์ไมโอนี่หลุดขำ ฮิๆๆๆท่าทางเธอจะรีบจริงๆนะ รอน เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะจนครุกแชงค์ตกใจกระโดดลงไปนอนขดอยู่ข้างล่าง
อะไรของเธอ.....ฉันว่าฉันแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนะ รอนรีบสำรวจดูความเรียบร้อยของเขา แต่ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ
โธ่!มานี่ซิ... เฮอร์ไมโอนี่รีบยืนขึ้น
รอนเหล่มองเธอด้วยความไม่เข้าใจ
มีอะไรไม่ทราบ รอนรีบเดินเข้าไปเฮอร์ไมโอนี่
ไม่ไหวเลยนะรอน....นายติดแบบนี้เด็กที่ไหนจะไปกลัวนายได้ เฮอร์ไมโอนี่เอามือไปแกะเข็มกลัดที่ติดอยู่ตรงคอเสื้อของรอนอยู่
ใบหน้าของรอนเริ่มแดงก่ำเมื่อเฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามาใกล้เขา ตัวของรอนเริ่มสั่นด้วยความตื่นเต้น
นี่!อยู่เฉยๆซิ เข็มจิ้มเธอ แล้วมาว่าฉันไม่ได้นะ เฮอร์ไมโอนี่เม้มปาก
อะ....อืม...พยายามอยู่นี่ไง รอนพูดเหมือนคนติดอ่าง ฉันจะไปอยู่นิ่งได้ไงล่ะก็เธอเล่นมาอยู่ใกล้ๆแบบนี้รอนแทบจะได้กลิ่นยาสระผมที่เฮอร์ไมโอนี่ใช้บ่อยๆว่ามันหอมแค่ไหน
เฮอร์ไมโอนี่จ้องเขาว่าเมื่อไรเขาจะหยุดสั่นเสียที
เออ....ฉันกำลังพยายามอยู่....ก็บอกแล้วไง รอนพูดด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น
อืม....ถ้าไม่หายฉันจะให้แฮร์รี่มาติดให้นะ เฮอร์ไมโอนี่มองแฮร์รี่ที่นั่งมองหน้าต่างเงียบๆ
รอนรีบโวยวาย เออ....เธอติดล่ะดีแล้ว รอนรีบบอก
ถ้าอย่างนั่นก็อยู่เฉยๆซิ เฮอร์ไมโอนี่พึมพำ
เออ.....ตกลง รอนขมวดคิ้วแน่นคราวนี้เขาจะต้องควบคุมอาการสั่นของเขาให้ได้
เรียบร้อยแล้ว...แค่นี้เอง เฮอร์ไมโอนี่พึมพำเมื่อติดเข็มกลัดให้รอนเสร็จ
....ขอบใจนะ รอนรีบตอบ
เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มรับ
ไม่เป็นไร...ว่าแต่นายเรียบร้อยแล้วนะ ...เรารีบไปกันดีกว่า เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มก่อนที่เธอจะรีบเดินไปเปิดประตู
รอนได้แต่ขยักหน้าตอบ
แฮร์รี่....ฉันไปก่อนนะ รอนรีบบอกกับแฮร์รี่และรีบเดินตามเฮอร์ไมโอนี่ไปอย่างรวดเร็ว
10 นาทีผ่านไป
อืม..... แฮร์รี่ตอบอย่างเศร้าๆ
ไม่มีพวกนั้นก็เหงาเหมือนกันแต่ที่ฉันเหงามากที่สุดไม่ใช่ไม่มีพวกนั้นหรอกเพียงแต่ฉันกำลังเหงาเพราะคิดถึงคนบางคนมากกว่า
โช....ป่านนี้เธอทำอะไรอยู่นะ..... แฮร์รี่พูดด้วยท่าทางที่เหนื่อยอ่อนเขาค่อยๆเอนตัวนอน
ครุกแชงค์เดินตรงมาหาแฮร์รี่มันเอาตัวของมันลูบขาของเขา
...แกก็คงเหงาเหมือนกันซินะ....นายแกไม่อยู่นี่นา แฮร์รี่พึมพำ
เมี้ยว....... ครุกแชงค์ร้องเหมียวเหมือนกับว่ามันเข้าใจในสิ่งที่แฮร์รี่พูด
แฮร์รี่หันไปมองหน้าต่างอีกครั้งฉันจะมามัวนั่งเศร้าๆแบบนี้ทำไมกันนะ ฉันน่าจะดีใจที่ได้พบเธออีกครั้งวันนี้แฮร์รี่ค่อยๆก้มตัวลงไปลูบขนของครุกแชงค์ก่อนที่เขาจะแบ่งกบช็อคโกแลตให้ครุกแชงค์ชิม
แต่ดูเหมือนว่ามันจะตกใจเมื่อเห็นกบตัวนั้นเริ่มกระโดดแฮร์รี่นั่งหัวเราะอยู่คนเดียวภายในห้องนั้น
เฮอร์ไมโอนี่และรอนที่กำลังเดินนำแถวเด็กปีหนึ่งเข้ามาบนรถไฟ
พวกนี้เหมือนพวกเราตอนปีหนึ่งนะ เธอว่าไหม เฮอร์ไมโอนี่พึมพำ
เออ.... รอนแอบเหล่มองเด็กปีหนึ่งที่หน้าตาตื่นเต้นเมื่อได้ขึ้นรถไฟสายฮอกวอตส์เป็นครั้งแรกเขาก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน
ฉันว่าเราแบ่งกันไปคนละกลุ่มดีกว่าไหม เฮอร์ไมโอนี่ถาม
เออก็ดี แล้วเจอกันตรงนี้ล่ะกัน รอนยิ้มก่อนที่เขาจะเรียกเด็กปีหนึ่งในรวมตัวกัน
ตกลง เฮอร์ไมโอนี่ตอบเธอรีบเดินนำหน้าเด็กปีหนึ่งในแถวของเธอและบอกให้พวกเขาตามเธอเดินเข้าไปข้างในด้วย
ดีมากจ๊ะ....นั่งกันให้เต็มห้องนี้ก่อนนะถ้าเต็มแล้วก็มานั่งห้องข้างๆ.....อีกอย่างหนึ่ง...ถ้าใกล้ถึงแล้วก็รีบเปลี่ยนชุดพี่จะมารับพวกเธออีกที ..นั่งกันเงียบๆนะ เฮอร์ไมโอนี่สั่งเด็กปีหนึ่งที่เธอคุมอยู่
พี่ไปก่อนนะ เฮอร์ไมโอนี่ปิดประตูก่อนจะเดินกลับไปหารอนที่จุดเดิม
ป่านนี้นายนั้นจัดแถวเด็กพวกนั้นเสร็จหรือยังนะ... เฮอร์ไมโอนี่เริ่มกังวลเพราะเธอไม่น่าปล่อยในรอนคุมเด็กคนเดียวเลย
ฉันนี่นา......จริงๆเลยรีบไปหารอนดีกว่า เฮอร์ไมโอนี่รีบเดินตรงไปหารอนทันทีแต่เธอก็ไม่เห็นรอนหรือใครๆที่อยู่ตรงนั้นเลยซักคน
เอ๊ะ!ไปไหนกันหมดนะนี่....หรือว่านายนั้นลืมที่นัดฉันแล้ว เฮอร์ไมโอนี่พึมพำเธอคิดว่ารอนคงลืมแล้วทิ้งเธอในยืนรอเขาตรงนี้
รถไฟเริ่มเคลื่อนออกชานชาลาช้าๆ
ต้องใช่แน่ๆ...นายรอนนะนายรอน เฮอร์ไมโอนี่เริ่มโกรธที่รอนไม่มาตามที่ตกลงกันไว้
เฮอร์ไมโอนี่ตกลงที่จะยืนรอรอนครั้งสุดท้ายสุดสายตาที่เธอมองไปนั้นเธอไม่เห็นว่ามีใครสักคนหนึ่งเดินผ่านแต่ทันใดนั้นเธอก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางเธอลักษณะการเดินของเขาเดินเซไปก็เซมา
เป็นอะไรของเขา... เฮอร์ไมโอนี่พึมพำกับท่าทางของเด็กหนุ่ม
ยิ่งเธอมองเด็กหนุ่มคนนั้นนานไรอาการของเขาก็ยังไม่ดีขึ้น เขาทรุดตัวลงนั่งกับทางเดินเฮอร์ไมโอนี่รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของเขาทันที
นี่เป็นอะไรหรือเปล่า...... เฮอร์ไมโอนี่ถามอาการของเขาด้วยสีหน้าที่ตกใจ เธอรีบเดินไปนั่งข้างๆเขา
ให้ตายซินี่ก็พึ่งออกจากชานชาลาด้วยซิ มีคนมาป่วยแบบนี้ทำไงดีล่ะเฮอร์ไมโอนี่เริ่มวิตก
เธอเห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มซีด เหงื่อไหลเต็มใบหน้าของเขาลมหายใจเหนื่อยหอบ
นี่ๆๆ อย่าพึ่งเป็นอะไรนะ....ให้ตายซิ...รอนไปไหนของเขานะแทนที่จะรีบมา เฮอร์ไมโอนี่หันซ้ายหันขวาเพื่อมองหารอน
เด็กหนุ่มคว้าตัวเฮอร์ไมโอนี่เข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
อะ........เธอเป็นอะไรหรือเปล่า เฮอร์ไมโอนี่ถามถึงแม้เธอจะกลัวว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะทำอะไรเธอก็ตาม เธอจ้องใบหน้าของเขานิ่งเธอเห็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาได้อย่างชัดเจน สีหน้าแสดงถึงความเจ็บปวดริมฝีปากเม้มแน่น มือที่จับหัวไหล่เฮอร์ไมโอนี่นั้นเริ่มสั่นและบีบแรงมากขึ้นมากขึ้น จนเฮอร์ไมโอนี่เริ่มกลัว
เธอเป็นอะไรฉันเป็นฟรีเฟ็คนะ...... เฮอร์ไมโอนี่ถามอีกครั้งเธอพยายามบังคับตัวเองไม่กลัวถึงจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม อย่าลืมนะว่าฉันเป็นฟรีเฟ็ค
ถึงแม้ว่าเธอจะถามหรือพูดดีๆก็ตามเธอก็ยังไม่ได้ยินคำพูดที่ดังมาจากปากของเด็กหนุ่มอยู่ดี
นี่!...ตอบมาซิ เฮอร์ไมโอนี่เริ่มโวยวาย
เด็กหนุ่มก้มหน้านิ่งเมื่อได้ยินในสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่พูดเฮอร์ไมโอนี่เห็นว่าเขาได้แต่ส่ายหัวให้เธออย่างเดียวอยู่ๆเด็กหนุ่มคนนั้นก็ผลักเฮอร์ไมโอนี่ส่วนเขาก็รีบวิ่งหายไป
เฮอร์ไมโอนี่ประหลาดใจกับท่าทีของเด็กหนุ่มคนนั้นถึงแม้เธอจะเจ็บนิดหน่อยก็ตาม
เฮอร์ไมโอนี่!เธอเป็นอะไรทำงานแค่นี้ถึงกับเข่าอ่อนเลยหรือไง เสียงของรอนดังขึ้นเมื่อเขาจัดห้องให้เด็กปีหนึ่งเสร็จเขากำลังหัวเราะเมื่อเห็นสภาพของเฮอร์ไมโอนี่
เฮอร์ไมโอนี่รีบส่ายหน้าก่อนที่จะยืนขึ้น
จะบ้าเหรอ...เมื่อกี้แค่มีเรื่องนิดหน่อยนะ.... เฮอร์ไมโอนี่เหล่มองเขา
รอนตาโตเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ
จริงดิ...เรื่องอะไร รอนรีบถามด้วยความอยากรู้
เมื่อกี้ฉันเจอคนไม่สบายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนี้น่ะซิ...ถามว่าเป็นอะไรก็ไม่บอก... เฮอร์ไมโอนี่มองไปทางที่เด็กหนุ่มวิ่งหายไป
คนที่ไม่สบาย.....เขาไปไหนล่ะ รอนถามด้วยความแปลกใจ
เฮอร์ไมโอนี่เหล่มองรอน อยู่ๆเขาก็...ผลักฉันและวิ่งหนีไปแล้ว เฮอร์ไมโอนี่พึมพำ
......เออ...แล้วเธอเจ็บมากหรือล่ะ รอนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ
ไม่หรอก.....แค่นิดหน่อยเอง เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มขอบใจรอนที่เขาเป็นห่วงเธอ
รอนรีบหันไปทางอื่นเพราะเขารู้สึกอาย
อืม...รอน ฉันว่าเรารีบกลับไปนั่งที่ของเรากันดีกว่านะ เฮอร์ไมโอนี่เม้มปากนิ่ง
รอนยิ้มที่มุมปาก ก็ดี...ไปซิ รอนรีบเกาหลังเพื่อกลบเกลื่อนอาการอาย
ตอนนี้แฮร์รี่นั่งหลับไปแล้วมั่ง เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มก่อนที่เธอรีบเดินนำหน้ารอนไป
รอนไม่ได้ฟังเฮอร์ไมโอนี่พูดอะไรทั้งนั้นเขาได้แต่ยืนเหม่อเฮอร์ไมโอนี่ที่เดินหายไปกับความมืดเมื่อไรจะได้บอกความรู้สึกของฉันให้เธอได้รู้กันนะ... เฮอร์ไมโอนี่
รอนรีบวิ่งตามเฮอร์ไมโอนี่ไป เมื่อเขาเริ่มรู้สึกตัว
เช้าวันใหม่ฮอกวอตส์
ห้องโถง
เช้านี้เรียนอะไรบ้างล่ะ รอนพึมพำเพราะเมื่อคืนเขานอนดึกไปหน่อยเพราะเขามัวแต่นั่งเล่นหมากรุกพ่อมดกับเนวิลล์อยู่ทั้งคืน
นี่ถ้าจะหาวล่ะก็ปิดปากบ้างซิ.... เฮอร์ไมโอนี่เหล่มองรอน
....อะ..ลืมไป.....ขอโทษ.. รอนทำท่าบิดขี้เกียจแทน
วันนี้มีวิชาปรุงยาหรือเปล่า แฮร์รี่ถาม
เออเดี๋ยวนะ เฮอร์ไมโอนี่รีบตอบ ก่อนที่เธอจะเอาตารางสอนออกมาจากย่าม
วันนี้เรียนปรุงยาคาบบ่าย...แต่เราไม่ต้องเรียนกับสลิธีรีน... ตาของเฮอร์ไมโอนี่เป็นประกาย เพราะเธอจะได้ไม่ต้องเจอคนที่เธอไม่ชอบ
จริงเหรอ......นี่เป็นข่าวดีที่สุดเลยล่ะ ตั้งแต่มาถึงฮอกวอตส์... รอนโห่ร้องด้วยความดีใจ
แฮร์รี่มองรอนผ่านแว่นตากลมๆ แต่ถ้าจะดีที่สุดนะ...ฉันว่าถ้าเปลี่ยนอาจารย์ที่สอนปรุงยาดีกว่า แฮร์รี่ยักคิ้ว
รอนหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินสิ่งที่แฮร์รี่พูด
นายนี่....พูดได้ดีมากเลยแฮร์รี่....แต่นายก็รู้นี่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ รอนยังคงขำอยู่
เฮอร์ไมโอนี่แอบยิ้ม ..พูดถูกแล้วล่ะรอน....ฉันว่าคงไม่มีวันเลยล่ะ เฮอร์ไมโอนี่เอาตารางเก็บใส่ย่ามเหมือนเดิม
เออ..เทอมนี้เธอจะลงเรียนอะไรบ้างล่ะ...เฮอร์ไมโอนี่ รอนถามเพราะเขาอยากรู้ว่าเขาจะได้เรียนวิชาอะไรกับเธอบ้าง
ลงวิชาตัวเลขมหัศจรรย์เหมือนเดิม เธอ2คนก็รู้ดีนี่นา ว่าฉันชอบวิชานี้ เฮอร์ไมโอนี่เหล่มองรอนและแฮร์รี่
...เธอก็รู้นี่นา ...ว่าวิชานี้มันเกี่ยวกับการพยากรณ์ที่เธอเกลียดด้วยนี่นา แฮร์รี่มองหน้าเฮอร์ไมโอนี่อย่างงงรอนรีบขยักหน้าอย่างรวดเร็วเพราะเขาเห็นด้วยกับสิ่งที่แฮร์รี่พูด
อืม...ก็ฉันชอบนี่นา แต่ถึงฉันจะไม่ชอบวิชาพยากรณ์ที่เป็นเรื่องงมงายฉันก็ไม่เอามาปนกันหรอก.. เฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม
พวกเขารีบนั่งลงยังโต๊ะประจำบ้านของพวกเขา
จะกินอะไรกันล่ะเช้านี้ รอนถาม
อะไรก็ได้....นมอย่างเดียวล่ะกัน แฮร์รี่พึมพำขณะที่ดวงตาสีเขียวของเขากำลังมองหาใครบางคนไปด้วย
เออ...แล้วเธอล่ะ เฮอร์ไมโอนี่..ฉันจะเอาไปให้ รอนจ้องเฮอร์ไมโอนี่
....ฉันขออะไรที่เบาๆล่ะกัน...ขอบใจมาก เฮอร์ไมโอนี่ทำท่าคิด
อะ...ดะ..ดะดะ....ได้ รอนเกาหัวของเขาก่อนที่จะเดินไปหยิบอาหาร
แฮร์รี่......เธอมองหาโชอยู่หรือไง เฮอร์ไมโอนี่พึมพำเห็นท่าทางของแฮร์รี่ที่ดูลุกลี้ลุกลน
ใคร....บอกล่ะว่าฉันกำลังหาเขา... แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ รู้ดีอีกนะเธอนี่...
เฮอร์ไมโอนี่แอบยิ้มกำลังขำท่าทีของแฮร์รี่ เธอปิดฉันไม่ได้หรอกนะ..ฮิฮิ
นี่และทำไม...เมื่อวานก่อนเธอไม่เข้าไปคุยกับเขาล่ะ เฮอร์ไมโอนี่ถามเธอเหล่ตามองแฮร์รี่อย่างสงสัย
อะ.........ฉัน.........ไม่มีอะไรจะพูดกับเขานี่นา........ แฮร์รี่ทำหน้าไม่พอใจใส่เธอ
แต่ฉันว่าเธอมี...แต่เธอไม่กล้าเข้าไปหาเขาเอง เฮอร์ไมโอนี่ตอบ
แฮร์รี่ถึงกับสะดุ้ง เพราะเขาคิดว่าเธอรู้ได้ยังไง
ฮิฮิ..แฮร์รี่นายก็ไปหาเธอซิ.....ฉันจะบอกอะไรให้นะ...ถ้าอยากไปหาโชตอนนี้ล่ะก็.....เธอน่าจะอยู่หน้าห้องเรียนเวทมนตร์ศาสตร์....ฉันว่าถ้าเธอไปหาเขาตอนนี้เธอ..ก็น่าจะได้พบเขา เฮอร์ไมโอนี่จ้องมองแฮร์รี่เขม็ง
...เธอคิดว่าฉัน...ควรไปหาเขาเหรอ แฮร์รี่พึมพำไม่อย่าเชื่อหู
เฮอร์ไมโอนี่ได้แต่ยิ้มและขยักหน้า
...ขอบใจนะได้ยินที่เธอพูด...เมื่อกี้ก็ทำให้ฉันนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้ ขอบใจนะเฮอร์ไมโอนี่ แฮร์รี่ยิ้มด้วยใบหน้าที่มีความสุขซึ่งผิดกับเมื่อกี้
ฉันว่านายควรไปหาเธอได้แล้วนะ..แฮร์รี่เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก เฮอร์ไมโอนี่แตะมือแฮร์รี่เพื่อให้กำลังใจเขา
อืม...ฮาๆๆๆจริงซินะ ไปก่อนละเจอกันคาบเรียนหน้า แฮร์รี่ขยักหน้าก่อนที่เขาจะรีบวิ่งออกไปหาโช
เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มอย่างมีความสุขเธอค่อยๆหยิบหนังสือเล่มโปรดของเธอขึ้นมาอ่าน
เอ๊ะ!... เสียงของรอนดังขึ้นพร้อมกับถาดอาหารที่อยู่ในมือของเขา
แฮร์รี่.....ไปไหน..ก็เมื่อกี้...ยัง รอนทำหน้างุนงง เขาถือถาดอาหารมาเต็มมือ
เฮอร์ไมโอนี่กางหนังสือออก เขาไปหาโช.... เธอเม้มปาก
รอนทำหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่บอกกับเขา
ไปหาโช...แล้วนมกับของโปรดของเขาล่ะ จะทำไง รอนวางถาดลงตรงหน้าของเฮอร์ไมโอนี่
นี่!..เอาถาดออกไปได้ไหมมันทับหนังสือฉันอยู่..... เฮอร์ไมโอนี่ตวาด
ขอโทษ....ฉันไม่ทันมอง รอนรีบยกถาดมาวางไว้อีกที่หนึ่ง
....ขอโทษครับ......คุณเกรนเจอร์..คุณวีสลีย์ เสียงใครบ้างคนดังมาจากอีกทางหนึ่งรอนและเฮอร์ไมโอนี่ต่างหันไปมอง
ตาของเฮอร์ไมโอนี่กลมโตเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ.........ก็คือ......

ติมตามต่อไปน๊าจ๊าา... บ๊าย บาย

edit @ 2007/04/28 17:48:05